مسقف در پايهء كوه صفّه واقع شده و آب از آن خارج نمىشود ، از آن جمله است . در حدود دويست متر بعد از آن ، راه صعب العبور چشمهء گل زرد ، كه غير از اشخاص كوهنورد كسى نمىتواند به آن‌جا برود ، قرار دارد . در مغرب چشمهء درويش ، قسمت صفّه مانندى به مساحت هزار متر واقع شده كه به همين جهت اين كوه را كوه صفّه مىنامند . اين قسمت را مسطح كرده‌اند و بر روى آن عمارتى باصطلاح چهار طاقى بنا كرده‌اند . در اين قسمت ، كوه مانند ديوار صافى است و سايه مىاندازد . در مغرب صفّه ، چشمهء ديگرى به نام چشمهء نقط واقع شده كه به صورت سنگابى است و از بالاى كوه ، آب قطره‌قطره در آن مىچكد و جانوران كوهى و كوهنوردان از آب آن ، كه بسيار خنك است ، مىآشامند . در سمت مشرق اين ارتفاعات ، سلسله تپه‌هاى بزرگ و كوچك به نام هزار دره واقع شده است كه جادهء شيراز از وسط آن‌ها مىگذرد . در اين تپه‌ها ، گل سرخى هست كه براى تزيين و رنگ‌آميزى در عمارات و باغچه‌ها به‌كار مىرود . اين رشته كوه در جهت مغرب ، به جلگه گركن از بلوك لنجان و شاه كوه منتهى مىشود كه داراى مغاره‌اى است و چشمهء آبى دارد . در ايام قديم ، بعضى اشخاص به مدت چهل شبانه‌روز براى رياضت در آن‌جا چلّه‌نشينى مىكرده‌اند . در خط الرأس رشته كوه صفّه ، چهار ديوارىهاى بزرگ و كوچك زيادى به شكل قلعه بنا شده كه آن‌ها را قلعهء ديو مىنامند و ظاهرا راه وصول به آن‌ها از نقب‌هاى زيرزمينى بوده است ( مؤلف الاصفهان نوشته است كه احتمال مىرود چون اين قلعه‌ها در دامنه و سر كوه‌ها واقع شده و زياد است ، براى اجساد آتش‌پرستان قديم ساخته شده باشند و بنابراين خيلى قديمى است ) . از قلهء صفّه نزديك به سه‌هزار متر به سمت مغرب ، در قلهء كوهى كه از ساير كوه‌هاى جدا افتاده ، آثار بنايى قديمى به نام تخت رستم واقع شده كه چند ديوار با خشت‌هاى بزرگ ، كه هر خشت آن نيم متر در نيم متر